Öfkem benim kendime

Öfkem benim kendime.
Dostum , sırdaşım var sanmıştım.
Meğer yalnızmışım.
Kasım da yağmurlu bir gece,
Toprak kokusu açık pencereden süzülüyor odaya.
Yunus’a ineyim,
Sahile kadar ıslanmak düşüncesi kapladı birden benliğimi.
Avazım çıktığı kadar bağırmak istedim.
İçimdeki zehri akıtmak,
Sonra vazgeçtim.
Haykırsam ne olacaktı ki?
Dostum mu var?
Duygularımı hissedecek.
Üzüntümü,
Sevincimi,
Kederimi,
Zamanın değerini,
Sevmeyi,
Sevilmeyi,
İnsanoğlunun ne kadar basitleştiğini,
Ceviz kabuğunu doldurmayacak şeyleri sorun etmelerini.
Gelecek kaygısıyla çocukları kaybettiğimizi.
Hastalık gelmeden sağlığın değerini.
DOSTU OLMALI İNSANIN.
Ağlağında ağlamalı,
Hemde salya sümük ağlamalı.
Sarıldığında huzur bulduğun.
Derdini dert bilen.
Yok işte.
Ağlıyorum,
Bağırıyorum,
Haykırıyorum,
Çığırıyorum.
Seni affeder miyim?
Af ederim tek bir şartla.
Beni ne kadar üzdüğünü,
Seni her gece nasıl özlediğimi,
İçimdeki sızını,
Gözlerimden süzülen damlaları,
Nereden bileceksin.
Hadi ben affetsem de,
Ruhum sevişir mi?
Onu da sen ikna et.

Ahmet KİREÇCİ
16.11.2018
01:16

Bir cevap yazın