İmkansızı sevdim

Ben seni imkansızsın diye sevdim.

Ulaşınca herkes sever seni.

Ben ulaşamayınca da sevdim.

Yıldız tozu gibiyken sen.

Yada Kaf Dağı çiçeği gibi .

Olsun istedim  ne yapayım.

Yatıp en erken uykulara dalıpda.

Rüyalarımda göreyim diye.

Karıştırıp varlığını yokluğuna.

Yokken de varmışsın gibi sevdim.

Şimdi tuhaf bir his çöküyor üzerime. Yalnızdım koskoca kalabalıklar içinde İstanbul’da.

Ne aşkım.

Ne dostum.

Mevsimlerim hep kıştı.

Seni düşündüm sürekli.

Hayaller kurdum.

Aşık oldum sana.

Yazmaya başladım.

Seni.

Beni.

Bizi.

Kalemim sırdaş.

Ajandamın sayfaları yoldaş oldu.

Acı yanmakla başladı.

Yandıkça yüreğim demlendi.

Buruk tat almaya başladı tadı.

Gözyaşlarımın nemleri mürekkep oldu.

Taştıkça yazdı kalem.

Kalem yazdıkça gecelerin sessizliği.

Sessiz çığlıklarımla yankılanıyor.

Yüreğim gel hasbihal edelim derken.

Aklım sende esirken.

Dilimde ismin beliriyor.

Dudaklarım Sultan diye mırıldanıyor.

Sen nereden bileceksin cimcime.

Ahmet KİREÇCİ

08.02.2021

01:43

Bir cevap yazın